Cz. 1 Lubelszczyzna – Matka Boża Płacząca
Nie raz i nie dwa zdarza się jasnogórskiemu przewodnikowi usłyszeć pytanie czy Matka Boża z Jasnogórskiego Cudownego Obrazu kiedykolwiek płakała. Odpowiedz brzmi: Nie.
Ale...
Są takie miejsca w naszym kraju, gdzie Maryja w kopiach Jej jasnogórskiego wizerunku roniła łzy. Opowiem o dwóch.
Urlop na Lubelszczyźnie zaczął się z początkiem lipca, a to czas szczególny dla archidiecezji lubelskiej i jej katedry. 3 lipca i w poprzedzających dniach rekolekcyjnych wierni z Lublina i okolic zbierają się w katedrze, by zatrzymać się nad tajemnicą wydarzeń sprzed lat i odczytać ich aktualność na dziś. W katedrze lubelskiej bowiem znajduje się kopia Cudownego Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej, wprowadzona do niej w 1926 r. przez biskupa Fulmana, która 3 lipca 1949 roku płakała.
Była to niedziela. Około godziny 16:00 po południu, s. Barbara Sadowska, jedna z wiernych modlących się przed Wizerunkiem Matki Bożej, zauważyła zmiany na twarzy Maryi - pod prawym okiem Matki Bożej pojawiła się krwawa łza. Powiadomiono kościelnego i wikariusza. W mgnieniu oka po mieście rozeszła się wieść o tych wydarzeniach i mieszkańcy Lublina zaczęli masowo zbierać się w kościele przy Obrazie. Tego dnia katedry nie zamknięto.
Wydarzenie to miało miejsce w czasie mocno nasilających się represji władz sowieckich wobec Kościoła katolickiego. Polityka tego czasu dążyła do całkowitego wyeliminowania życia religijnego z przestrzeni publicznej, laicyzacji społeczeństwa i podporządkowania Kościoła władzy rządowej. Niszczono przydrożne krzyże i figury, zamykano kościoły i prześladowano duchowieństwo. Wiernym na różne sposoby utrudniano udział w obchodach świątecznych, jak chociażby Bożego Ciała w czerwcu 1949 r, gdy to wywieziono z Lublina młodzież szkolną poza miasto na „akcje” tak, by uniemożliwić im uczestnictwo we wspólnej modlitwie.
W takich to okolicznościach 3 lipca 1949 roku Matka Boża z lubelskiej Katedry zapłakała. Wydarzenie to obiło się echem po całej Polsce i w kolejnych dniach do Lublina przyjeżdżało do około 25 tys. osób dziennie. Była to wielka manifestacja wiary i oporu wobec prób laicyzacji przestrzeni publicznej. Nie obyło się jednak bez prób wyciszenia tego wydarzenia, wyśmiewania wierzących, łapanek i aresztowań świadków i uczestników t.zw. „cudu lubelskiego”, pokazowych procesów, różnych akcji propagandowych, wieców, a nawet zamknięcia miasta dla przyjeżdżających. Pod naciskiem władz na biskupa lubelskiego 15 lipca nawet zamknięto katedrę, ale ludzie wyłamali drzwi. Wszelkie wysiłki, by zdusić zryw wiary nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Wydarzenie cudu lubelskiego zaowocowało licznymi nawróceniami, spowiedziami i pobudziło wiarę w społeczności lokalnej. Do dziś do Matki Bożej Płaczącej z lubelskiej katedry zanoszone są modlitwy, szczególnie 3 dnia każdego miesiąca.
Drugie miejsce to kościół pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej w Żabiej Woli niedaleko Lublina, mieszczący w głównym ołtarzu kopię Cudownego Obrazu z Jasnej Góry. Jest to obraz nieco odbiegający od oryginalnego, gdyż Maryja okryta w nim jest płaszczem z białymi orłami – płaszczem ukazującym Ją szczególnie jako Królową Polski. Obraz ten był malowany w latach osiemdziesiątych, a w roku 1993, 1 sierpnia zauważono na nim krwawe krople spływające po policzku Matki Bożej.
Widziały to modlące się dwie parafianki, kościelny i proboszcz, ks. Tadeusz Pawlas. Powiadomiono o zdarzeniu kurię lubelską, oraz inne organy kościelne i przeprowadzono badania obrazu. Zdecydowanie wykluczono tezę, że ciecz powstała pod wpływem zawilgocenia lub innych naturalnych czynników, ale jednocześnie nie przypisano jednoznacznie charakteru nadprzyrodzonego temu wydarzeniu.
Rozwój sytuacji pozostawiono Opatrzności Bożej i wierze ludzi.
Prasa, radio i telewizja przyczyniły się do rozpowszechnienia wiedzy o tym nadzwyczajnym zjawisku i przyciągnęły do żabiowolskiego kościoła licznych pielgrzymów z kraju i zagranicy. Działanie Boże i wiara zaowocowały licznymi uzdrowieniami nie dającymi się wytłumaczyć zwykłą wiedzą, jak chociażby cudowne uzdrowienie dziecka z odciętymi rączkami.
By poznać historie osób obdarzonych szczególnymi łaskami w obu tych miejscach i by spojrzeć w twarz Maryi Jasnogórskiej ze śladami krwawych łez i przyjąć łaskę tam przygotowaną przez Boga, zachęcamy do udania się w czasie wakacyjnych wędrówek do pięknej katedry lubelskiej czy żabiowolskiego kościoła.
Niech wędrówki śladami Matki Bożej w Jej Jasnogórskim wizerunku pozwolą doświadczyć obecności Maryi, która nie pozostawia swojego ludu i swoich dzieci, ale na różne sposoby i w tak wielu miejscach ukazuje troskę i miłość, by pobudzić nas do żywszej wiary w bliskość Boga i Jego pragnienie naszego wiecznego szczęścia. Niech ten rok rocznicowy – 60-lecia Milenijnego Oddania Narodu w Macierzyńską Niewolę Maryi Matki Kościoła i 70-lecia Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego pomaga nam na nowo odkrywać dar Maryi, a przez Nią, nieskończoną miłość Boga.
Joanna Paszkiewicz - przewodnik JCI
